in the PONS Dictionary
tu·ten [ˈtu:tn̩] VB intr
tuten (ein Horn o eine Hupe ertönen lassen):
I. tun <ich tue, ich tu, du tust, du tatst, du tatest, tat, tätest, tuend, getan, tu!, tue!, tut!> [tu:n] VB trans
1. tun <tat, getan> (machen):
2. tun <tat, getan> (arbeiten):
3. tun <tat, getan> (unternehmen):
4. tun <tat, getan> (antun):
5. tun <tat, getan> inf (legen o stecken):
- etw irgendwohin tun
-
6. tun <tat, getan> inf (funktionieren):
7. tun <tat, getan> inf (ausmachen):
8. tun <tat, getan> inf (ausreichen, Zweck erfüllen):
II. tun <ich tue, ich tu, du tust, du tatst, du tatest, tat, tätest, tuend, getan, tu!, tue!, tut!> [tu:n] VB refl <tat, getan>
III. tun <ich tue, ich tu, du tust, du tatst, du tatest, tat, tätest, tuend, getan, tu!, tue!, tut!> [tu:n] VB intr
1. tun <tat, getan> (sich benehmen):
2. tun <tat, getan> (Dinge erledigen):
Phrases:
IV. tun <ich tue, ich tu, du tust, du tatst, du tatest, tat, tätest, tuend, getan, tu!, tue!, tut!> [tu:n] VB aux
1. tun <tat, getan> mit vorgestelltem Infinitiv:
2. tun <tat, getan> mit nachgestelltem Infinitiv region:
I. weh|tun, weh tun VB trans irreg
| ich | tute | |
|---|---|---|
| du | tutest | |
| er/sie/es | tutet | |
| wir | tuten | |
| ihr | tutet | |
| sie | tuten |
| ich | tutete | |
|---|---|---|
| du | tutetest | |
| er/sie/es | tutete | |
| wir | tuteten | |
| ihr | tutetet | |
| sie | tuteten |
| ich | habe | getutet | |
|---|---|---|---|
| du | hast | getutet | |
| er/sie/es | hat | getutet | |
| wir | haben | getutet | |
| ihr | habt | getutet | |
| sie | haben | getutet |
| ich | hatte | getutet | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | getutet | |
| er/sie/es | hatte | getutet | |
| wir | hatten | getutet | |
| ihr | hattet | getutet | |
| sie | hatten | getutet |